Zagreb, stad van de spar

Sorry voor de late update! Het is leuker om de reis te ervaren dan erover te schrijven.

Na Budapest kwam Zagreb. Persoonlijk keek ik heel hard uit naar Kroatië. Zoveel van gehoord, super mooi, veel natuur, etc. Natuurlijk kon ik dat niet verwachten van de hoofdstad. Ook het mindere weer deed er niet echt goed aan. De eerste dag was nogal somber, gelukkig hadden we enkele toffe binnenlocaties gevonden waar we onze dag mee konden vullen.

We kwamen, na een lange treinrit, laat en uitgehongerd toe in Zagreb. Op zoek naar iets te bikkelen herinnerden we ons een van de tips. De hippe tent Mundoaka, ons getipt door Laura S., bleek nog open te zijn, we smeerden onze kuitjes en gingen er na het inchecken direct op af. Het bleek echt wel de moeite! Street food, maar dan wel degelijk met een leuk speciaal mayonnaiseke.

We hadden natuurlijk de perfecte kamer uitgekozen… zo net naast een tramhalte, perfect. Snel nog even opzoeken hoe lang de trammen rijden in Zagreb. Oh tot 24u, prachtig kunnen we toch nog rustig slapen. Oh maar van 24u tot 6u rijden de nachttrams. Magnifiek. Zeker die oudere modellen die piepen en kraken en nieuwe betekenis geven. Het was vanaf de eerste nacht duidelijk, de isolatie van het hotel kon wel wat beter.

De volgende dag, half uitgeslapen, wakker gemaakt door gekraak en gepiep gecombineerd met af en toe eens een toeter omdat er weer maar eens een auto op het midden van de weg geparkeerd stond, begonnen we onze tocht door Zagreb richting het Museum of Broken Relationships. Perfect voor een huwelijksreis toch? Het is een uniek concept en zeker de moeite waard om even langs te gaan!

Ok, even pauzeren. We vonden een leuk winkeltje dat super lekkere fruitsapjes verkocht genaamd JuiceBox. Mijn favoriet was Svježe dan oftewel vertaald naar “Frisse Dag”. Een prachtige mix tussen limoen, gember, appel, en nog wat andere zaken. Bon, het was lekker!

Onze tweede binnen activiteit was het Museum der illusies. Buiten een hele hoop schoolkinderen die met alles bezig waren buiten de illusies was het er best wel leuk. Ook hebben we er even kunnen genieten van enkele hersenbrekers.

Wapenschild van Zagreb. Helemaal bestaande uit de dakpannen van de Sint Mark Kerk.
Kunstpaviljoen. Het eerste pre-fab gebouw in Europa!

Wat hebben we dan nog gedaan? Heel veel rondgelopen en het waren de kleine details die de trip af maakten, maar van onze meeste vondsten hebben we niet echt foto’s.

Op de versmarkt wogen ze hun groenten en fruit nog af met ouderwetse weegschaaltjes.

Als laatste. Toen we op de versmarkt rondliepen, wat bestond uit miljoenen standjes verse groenten, merkten we op dat de marktkramers daar nog fervent met oude weegschalen werkten. Efficient! Zeker als je het elke dag snel terug moet opruimen!

Misschien vraag je je nog steeds af waarom Zagreb de stad van de spar is? Wel, er zijn 1001 spar supermarkten te vinden in de stad, echt gek!

De volgende halte is Split! Stay tuned.

 

Bratislava, de Praag van den Aldi.

Oké, mensen, niet beginnen haten op de titel, Bratislava was echt top!

Gisteren ruilden we het prachtige station van Praag in voor een iets minder elegante versie in Bratislava. Het contrast met het toeristische Praag kon niet groter zijn. Eerlijk toegegeven, onze eerste indruk van Bratislava was niet echt de beste. Aangekomen in het Mercure Centrum hotel waren we wel tevreden met onze Superior Room die we hadden geboekt. Toegang tot de Privilege Lounge, hoe cool klinkt dat? Wel buiten gratis water en wat fruit was daar ook niet echt veel aan. Tijd om de stad in te gaan? Goedkope cocktails, I’m in!

De volgende dag gingen we het rustig aan doen. Bratislava, waar zogezegd niet zoveel te zien was, zou onze rustige stop worden. Ons kennende kwamen we natuurlijk terug aan meer dan 22.000 stappen. Onze eerste stop zou een kasteel zijn. Devin Castle, een oude ruïne van een Keltische vesting dat terug dateerde van de 5e eeuw voor Christus. Prachtig, ik hou wel van ruïnes, ware het echter niet dat “Bratislava Castle” niet hetzelfde is als “Bratislava Devin Castle” en er bleek dus nog een tweede kasteel midden in Old Town van Bratislava te liggen. Nu, dit was alles behalve een ruïne, maar zeker de moeite waard.

Het was pas toen we ons een weg baanden door Old Town, dat we in contact kwamen met de pracht van deze stad. Het leek echt wel nog wat op Praag. Maar dan met een pak minder toeristen en niet elk gebouw was fancy. Daarnaast hing er een heel rustige sfeer waardoor we extra van de stad konden genieten. Onze eerste rustpauze hadden we ingelast in Five Points Coffee. We zijn beiden geen koffiedrinkers maar werden verliefd op hun lekkere homemade limonades.

We hadden de smaak te pakken. Het zou geen rustige dag worden, dat was al duidelijk. Na een fikse wandeling door de kronkelige straatjes van Old Town, de ene al wat smaller dan de andere, belandden we tegen de avond terug in het hotel.

’s Avonds was het tijd om een tip van Jens uit te proberen, “De tweede beste ribbekes ter wereld!”, zei hij. Toen ik het voorstelde aan Sanne was haar eerste reactie, “De tweede? Waarom de tweede, wat zijn de beste dan?”. Dat bleken de ribbetjes in het NH Hotel Gent te zijn. Niet echt de place to be voor ribben zou je denken, blijkbaar wel dus. Net zoals het bier van Westvleteren zijn ook deze ribbetjes schaars, enkel tijdens de Gentse feesten zijn ze te vinden. Nu moet ik wel zeggen, de ribben hier in Bratislava waren goed. Bedankt Jens!

Ik had Sanne beloofd om nog naar het Slavin War Memorial te wandelen. Nu hadden we dat ’s middags uitgesteld, maar belofte maakt schuld en we maakten er een avondwandeling van. Bergop. Lang. Ver. Maar het loonde. Het monument, dat veel makkelijker te vinden was geweest wanneer een zekere toerist het zonlicht aan zijn zijde had gehad, was prachtig. De verlichting maakte het helemaal af. Een aanrader om het te bezoeken wanneer het donker is.

Je had er ook een mooi uitzicht van Bratislava by night, waar de monumenten ’s nachts prachtig belicht zijn. De stad heeft misschien niet heel veel om mee te pronken, maar wat er is zetten ze goed in de verf. Terecht.

Bratislava Castle, niet Devin Castle

Morgen pakken we de trein richting Budapest. De afstanden die we daar gaan afwandelen zijn astronomisch, dus vanavond nog eens goed die voetjes masseren!

Een sprookje in Praag.

Na enkele dagen in Berlijn, pakten we onze zakken en rustten we uit op een 4-uur durende treinrit richting Praag. Reserveren, niet reserveren, waar kunnen we zitten? Geen idee, maar we hadden geluk en vonden plaats en hadden de mogelijkheid om onze kapot gewandelde voetjes even te laten rusten. Twee films, enkele chocolate chip cookies, en één licht te dure Budweiser later kwamen we aan in Praag. De stad van sprookjes? Zo blijkt uit onze reservering bij 7 Tales Suites.

We verbleven in de Cinderella Suite. Een schattig kamertje met een gigantisch bed, mooie badkamer, en zelfs een klein keukentje. Op onze tweede avond vonden we er zelfs een Tsjechische versie van Assepoester en na amper een uur zoeken naar ondertitels (en geluid) konden we eindelijk van deze antieke film genieten… op de achtergrond dan.

Net toegekomen in Praag, uitgehongerd, volgenden we onze oren en kwamen terecht in een Jazz Café met live muziek van twee sympathieke muzikanten. Er gaat niets boven eten bij wat muziek.

Muziek bij een gevulde maag.

Na het eten, vast beraden om op tijd in ons nest te kruipen besloten we toch nog even snel langs Black Angels Bar langs te gaan. We houden nu eenmaal van cocktails, en blijkbaar vonden we daar de beste van Praag. Ok, ze waren goed, maar we waren beiden teveel verwend van de magnifieke cocktails in de Curtain Club in Berlijn.  Wel geniaal, het was verboden om foto’s te nemen in de bar, dit zorgde voor een sfeer waar GSMs veel minder aanwezig waren. Na enkele cocktails, een geïmproviseerde versie van Better Together van de plaatselijke toetsenist (het was zijn eerste keer, we vergeven hem de foutjes), en een uitgebreide dosis huwelijkstips neergepend te hebben in het gastenboekje van de bar, kropen we (uiteraard veel te laat) ons bedje in.

De volgende dag, fris en monter, een hele dag rondtrekken in Praag. Onze voetjes helemaal nog niet gerecupereerd van de Berlijnse afstanden, maar desalniettemin met veel goesting richting het Kasteel van Praag.

Shit man, dit is geen kasteel meer, maar een volledige stad. Een kathedraal, basiliek, tientallen gebouwen, winkels, etc. Het deed ons wat denken aan Mont-Saint-Michel in Normandië. Maar even eerlijk… toerisme maakt toch wel veel kapot. Eind september, je denkt buiten seizoen, op een vrijdag (niet eens week-end), het zal er toch we redelijk rustig zijn… fat chance, het krioelde er van gespuis die toeristen moesten voorstellen. Niet alleen in het kasteel, je moest maar eens proberen om de Karlův most brug over te steken. Ik had zin om al die selfie nemende koppels of instagram bloggende dames over de rand te gooien… Ik had heimwee naar de Black Angels Bar, waar foto’s nemen verboden was. Oh, nog iets, hoeveel Aziatische koppels kunnen er in Praag trouwen op één dag? Verwachtten die echt dat ze hun trouwfoto’s kunnen nemen zonder toeristen op de foto? Na tien minuten proberen gingen ze toch ook rustigere oorden opzoeken. Nu genoeg geklaag en gezaag over de zondvloed aan toeristen. Het kasteel en de brug zijn prachtig, net zoals elk gebouw in Old Town (Praag I).

Morgen op ons gemakje nog wat ijverige toeristen ontwijken tijdens het verder verkennen van Old Town en daarna richting Bratislava. Iets in mezelf hoopt er wat tot rust te kunnen komen daar, maar waarschijnlijk zullen de dagen daar even gevuld zijn. Iets om naar uit te kijken zijn de tweede beste ribbekes in de wereld (met dank aan Jens).