Split

Het was bijna 22u toen we toekwamen in Split. We hadden opnieuw een treinrit van 6 uur achter de kiezen. Mijn plan was om tijdens de treinrit wat te lezen en wat te schrijven. In Kroatië zijn de treinen – en ook het parcours dat ze afleggen-  echter iets minder rustig dan onze vorige. We werden beiden nogal misselijk van het heen en weer slingeren. Er zat dus niets anders op dan te genieten van de prachtige zichten op de Kroatische bergen. Eenmaal aangekomen in Split moesten we even goed uitzoeken hoe we het perron moesten verlaten. Arne zette Maps op zijn gsm op, zodat we recht naar ons verblijf geloodst werden.

Plots zaten we in het midden van een oud Romeins paleis, het Diocletiaans Paleis. We werden beiden meteen verliefd op de verborgen straatjes en gebouwen die in prachtige staat gebleven waren. Wanneer we ergens in ruïnes liepen, vroegen we ons steeds af hoe dit er uit zag en hoe het voelde hebben om tussen alle smalle straatjes te lopen. Hier kregen we ons eerste antwoord! We trokken er nog even op uit om de stad al wat “by night” te ontdekken, nadat we onze rugzakken gedropt hadden.

De volgende dag huurden we enkele fietsen en trokken we naar het Marjan Park. Een mooi stukje natuur, met mooie uitzichten over Split, Trogir en de zee. Er waren ook enkele aangelegde strandjes toegankelijk vanuit dit park, maar die vonden we niet zo interessant. Liever zochten we ergens onze weg naar beneden tussen de rotsen, vanwaar we zo in het water konden. Of we terug naar boven raakten was een vraag voor later!

Na heel wat verhalen van mensen die al in Kroatië geweest waren, waren we ook erg benieuwd naar de natuurparken. Vanuit Split lag Krka op slechts een uurtje rijden. Jammer genoeg konden we enkel het deel rond Skradinsku Buk bezoeken. De andere delen zijn enkel per boot of andere ingangen te bezoeken, en de verbindende boten vaarden enkel in de zomer. Wel heel mooi, maar ook hier veel volk! Officieel mochten we niet meer in het water (enkel van 31 mei tot 30 september). Voor een keer hebben we ons braaf aan dat voorschrift gehouden, aangezien we het ook niet zagen zitten om in de massa terecht te komen die dit wel zou proberen. De combinatie van dit park, de verhalen over het lekker eten van de meer inlands gelegen dorpen, de minder gekende 5 andere nationale parken en de prachtige zichten liet ons toch al gauw beslissen dat we sowieso nog terugkomen naar Kroatië.

De laatste dag vonden we het leuk om nog wat te verdwalen in Split. Ik beklom ook de klokkentoren nog. Het is een erg smalle trap, via welke je zowel naar boven als beneden moet. Je ziet ook door de “ramen” hoe je steeds verder boven de stad uitstijgt. Erg mooi als je houdt van uitzichten, maar niets voor mensen met hoogtevrees.

Volgende stop: het walhalla van elke Games of Thrones fan (nee, wij horen daar niet bij): Dubrovnik!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *