Een sprookje in Praag.

Na enkele dagen in Berlijn, pakten we onze zakken en rustten we uit op een 4-uur durende treinrit richting Praag. Reserveren, niet reserveren, waar kunnen we zitten? Geen idee, maar we hadden geluk en vonden plaats en hadden de mogelijkheid om onze kapot gewandelde voetjes even te laten rusten. Twee films, enkele chocolate chip cookies, en één licht te dure Budweiser later kwamen we aan in Praag. De stad van sprookjes? Zo blijkt uit onze reservering bij 7 Tales Suites.

We verbleven in de Cinderella Suite. Een schattig kamertje met een gigantisch bed, mooie badkamer, en zelfs een klein keukentje. Op onze tweede avond vonden we er zelfs een Tsjechische versie van Assepoester en na amper een uur zoeken naar ondertitels (en geluid) konden we eindelijk van deze antieke film genieten… op de achtergrond dan.

Net toegekomen in Praag, uitgehongerd, volgenden we onze oren en kwamen terecht in een Jazz Café met live muziek van twee sympathieke muzikanten. Er gaat niets boven eten bij wat muziek.

Muziek bij een gevulde maag.

Na het eten, vast beraden om op tijd in ons nest te kruipen besloten we toch nog even snel langs Black Angels Bar langs te gaan. We houden nu eenmaal van cocktails, en blijkbaar vonden we daar de beste van Praag. Ok, ze waren goed, maar we waren beiden teveel verwend van de magnifieke cocktails in de Curtain Club in Berlijn.  Wel geniaal, het was verboden om foto’s te nemen in de bar, dit zorgde voor een sfeer waar GSMs veel minder aanwezig waren. Na enkele cocktails, een geïmproviseerde versie van Better Together van de plaatselijke toetsenist (het was zijn eerste keer, we vergeven hem de foutjes), en een uitgebreide dosis huwelijkstips neergepend te hebben in het gastenboekje van de bar, kropen we (uiteraard veel te laat) ons bedje in.

De volgende dag, fris en monter, een hele dag rondtrekken in Praag. Onze voetjes helemaal nog niet gerecupereerd van de Berlijnse afstanden, maar desalniettemin met veel goesting richting het Kasteel van Praag.

Shit man, dit is geen kasteel meer, maar een volledige stad. Een kathedraal, basiliek, tientallen gebouwen, winkels, etc. Het deed ons wat denken aan Mont-Saint-Michel in Normandië. Maar even eerlijk… toerisme maakt toch wel veel kapot. Eind september, je denkt buiten seizoen, op een vrijdag (niet eens week-end), het zal er toch we redelijk rustig zijn… fat chance, het krioelde er van gespuis die toeristen moesten voorstellen. Niet alleen in het kasteel, je moest maar eens proberen om de Karlův most brug over te steken. Ik had zin om al die selfie nemende koppels of instagram bloggende dames over de rand te gooien… Ik had heimwee naar de Black Angels Bar, waar foto’s nemen verboden was. Oh, nog iets, hoeveel Aziatische koppels kunnen er in Praag trouwen op één dag? Verwachtten die echt dat ze hun trouwfoto’s kunnen nemen zonder toeristen op de foto? Na tien minuten proberen gingen ze toch ook rustigere oorden opzoeken. Nu genoeg geklaag en gezaag over de zondvloed aan toeristen. Het kasteel en de brug zijn prachtig, net zoals elk gebouw in Old Town (Praag I).

Morgen op ons gemakje nog wat ijverige toeristen ontwijken tijdens het verder verkennen van Old Town en daarna richting Bratislava. Iets in mezelf hoopt er wat tot rust te kunnen komen daar, maar waarschijnlijk zullen de dagen daar even gevuld zijn. Iets om naar uit te kijken zijn de tweede beste ribbekes in de wereld (met dank aan Jens).

 

 

 

Eén gedachte over “Een sprookje in Praag.”

  1. Toffe reisblog over het drukke Praag.
    In de zomer moet het daar een toeristensunami zijn !
    Maar Praag blijft toch uniek, zo te horen !
    Kijken uit naar het volgende verhaal.

    Vell liefs,

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *