Split

Het was bijna 22u toen we toekwamen in Split. We hadden opnieuw een treinrit van 6 uur achter de kiezen. Mijn plan was om tijdens de treinrit wat te lezen en wat te schrijven. In Kroatië zijn de treinen – en ook het parcours dat ze afleggen-  echter iets minder rustig dan onze vorige. We werden beiden nogal misselijk van het heen en weer slingeren. Er zat dus niets anders op dan te genieten van de prachtige zichten op de Kroatische bergen. Eenmaal aangekomen in Split moesten we even goed uitzoeken hoe we het perron moesten verlaten. Arne zette Maps op zijn gsm op, zodat we recht naar ons verblijf geloodst werden.

Plots zaten we in het midden van een oud Romeins paleis, het Diocletiaans Paleis. We werden beiden meteen verliefd op de verborgen straatjes en gebouwen die in prachtige staat gebleven waren. Wanneer we ergens in ruïnes liepen, vroegen we ons steeds af hoe dit er uit zag en hoe het voelde hebben om tussen alle smalle straatjes te lopen. Hier kregen we ons eerste antwoord! We trokken er nog even op uit om de stad al wat “by night” te ontdekken, nadat we onze rugzakken gedropt hadden.

De volgende dag huurden we enkele fietsen en trokken we naar het Marjan Park. Een mooi stukje natuur, met mooie uitzichten over Split, Trogir en de zee. Er waren ook enkele aangelegde strandjes toegankelijk vanuit dit park, maar die vonden we niet zo interessant. Liever zochten we ergens onze weg naar beneden tussen de rotsen, vanwaar we zo in het water konden. Of we terug naar boven raakten was een vraag voor later!

Na heel wat verhalen van mensen die al in Kroatië geweest waren, waren we ook erg benieuwd naar de natuurparken. Vanuit Split lag Krka op slechts een uurtje rijden. Jammer genoeg konden we enkel het deel rond Skradinsku Buk bezoeken. De andere delen zijn enkel per boot of andere ingangen te bezoeken, en de verbindende boten vaarden enkel in de zomer. Wel heel mooi, maar ook hier veel volk! Officieel mochten we niet meer in het water (enkel van 31 mei tot 30 september). Voor een keer hebben we ons braaf aan dat voorschrift gehouden, aangezien we het ook niet zagen zitten om in de massa terecht te komen die dit wel zou proberen. De combinatie van dit park, de verhalen over het lekker eten van de meer inlands gelegen dorpen, de minder gekende 5 andere nationale parken en de prachtige zichten liet ons toch al gauw beslissen dat we sowieso nog terugkomen naar Kroatië.

De laatste dag vonden we het leuk om nog wat te verdwalen in Split. Ik beklom ook de klokkentoren nog. Het is een erg smalle trap, via welke je zowel naar boven als beneden moet. Je ziet ook door de “ramen” hoe je steeds verder boven de stad uitstijgt. Erg mooi als je houdt van uitzichten, maar niets voor mensen met hoogtevrees.

Volgende stop: het walhalla van elke Games of Thrones fan (nee, wij horen daar niet bij): Dubrovnik!

 

Zagreb, stad van de spar

Sorry voor de late update! Het is leuker om de reis te ervaren dan erover te schrijven.

Na Budapest kwam Zagreb. Persoonlijk keek ik heel hard uit naar Kroatië. Zoveel van gehoord, super mooi, veel natuur, etc. Natuurlijk kon ik dat niet verwachten van de hoofdstad. Ook het mindere weer deed er niet echt goed aan. De eerste dag was nogal somber, gelukkig hadden we enkele toffe binnenlocaties gevonden waar we onze dag mee konden vullen.

We kwamen, na een lange treinrit, laat en uitgehongerd toe in Zagreb. Op zoek naar iets te bikkelen herinnerden we ons een van de tips. De hippe tent Mundoaka, ons getipt door Laura S., bleek nog open te zijn, we smeerden onze kuitjes en gingen er na het inchecken direct op af. Het bleek echt wel de moeite! Street food, maar dan wel degelijk met een leuk speciaal mayonnaiseke.

We hadden natuurlijk de perfecte kamer uitgekozen… zo net naast een tramhalte, perfect. Snel nog even opzoeken hoe lang de trammen rijden in Zagreb. Oh tot 24u, prachtig kunnen we toch nog rustig slapen. Oh maar van 24u tot 6u rijden de nachttrams. Magnifiek. Zeker die oudere modellen die piepen en kraken en nieuwe betekenis geven. Het was vanaf de eerste nacht duidelijk, de isolatie van het hotel kon wel wat beter.

De volgende dag, half uitgeslapen, wakker gemaakt door gekraak en gepiep gecombineerd met af en toe eens een toeter omdat er weer maar eens een auto op het midden van de weg geparkeerd stond, begonnen we onze tocht door Zagreb richting het Museum of Broken Relationships. Perfect voor een huwelijksreis toch? Het is een uniek concept en zeker de moeite waard om even langs te gaan!

Ok, even pauzeren. We vonden een leuk winkeltje dat super lekkere fruitsapjes verkocht genaamd JuiceBox. Mijn favoriet was Svježe dan oftewel vertaald naar “Frisse Dag”. Een prachtige mix tussen limoen, gember, appel, en nog wat andere zaken. Bon, het was lekker!

Onze tweede binnen activiteit was het Museum der illusies. Buiten een hele hoop schoolkinderen die met alles bezig waren buiten de illusies was het er best wel leuk. Ook hebben we er even kunnen genieten van enkele hersenbrekers.

Wapenschild van Zagreb. Helemaal bestaande uit de dakpannen van de Sint Mark Kerk.
Kunstpaviljoen. Het eerste pre-fab gebouw in Europa!

Wat hebben we dan nog gedaan? Heel veel rondgelopen en het waren de kleine details die de trip af maakten, maar van onze meeste vondsten hebben we niet echt foto’s.

Op de versmarkt wogen ze hun groenten en fruit nog af met ouderwetse weegschaaltjes.

Als laatste. Toen we op de versmarkt rondliepen, wat bestond uit miljoenen standjes verse groenten, merkten we op dat de marktkramers daar nog fervent met oude weegschalen werkten. Efficient! Zeker als je het elke dag snel terug moet opruimen!

Misschien vraag je je nog steeds af waarom Zagreb de stad van de spar is? Wel, er zijn 1001 spar supermarkten te vinden in de stad, echt gek!

De volgende halte is Split! Stay tuned.

 

Boedapest, stad van sirenes

Boedapest is groot, Erg groot. Hier lopen waarschijnlijk even veel toeristen rond als in Praag, maar er is zoveel te zien en te doen dat we elkaar bijna niet in de weg lopen.

We hadden met Luxury Suites Astoria een vrij centraal appartementje gevonden, waar we op een 5-10 minuten wandelen van de mooiste uitzichtspunten en het lekkerste eten zaten. Het appartement lag aan een drukke straat, maar daar merkten we niets van. Of toch. We vielen in slaap met en werden gewekt door de ene sirene na de andere. Blijkbaar mag in Boedapest elk “dienstvoertuig” een sirene gebruiken. Zelfs de watermaatschappij. DE WATERMAATSCHAPPIJ! Ze zetten die dan ook te pas en nog liever te onpas aan: “Och, het is rustig op straat, misschien moeten we voor wat muziek zorgen met onze sirene die klinkt als een peuter die eens probeert blokfluit te spelen.” Tussen middernacht en 7uur hielden ze zich toch koest (thank god voor onze nachtrust). Zolang onze slaap er niet onder leed, konden we er nog mee lachen.

We vonden enkele michelinster waardige restaurants in Boedapest. Vooral Monk’s Bistrot  viel bij ons in de smaak. Maar ook Urban Tiger  was van hoog niveau. Mooie interieurs, smaken die perfect bij elkaar passen en toch verrassen, porties die net genoeg zijn, perfect gepresenteerd… Allemaal voor een prijs waarvoor je in België eens gaat eten bij een brasserie. Wij waren fan. Wanneer Arne’s eerste opmerking is “Zijn we hier lang genoeg om nog eens terug te komen?”, weet je dat het goed is.

Varkensvlees bij Monk’s Bistrot
Cocktail Jezebel bij Urban Tiger

We kwamen in Boedapest voor het eerst ook regen tegen. Ideaal, want ik had Arne nog een verjaardagscadeau op reis beloofd. Een dagje totaal ontspannen. Iets langer uitslapen (zelfs doorheen de sirenes), lekker onbijten en dan richting een van de vele Thermale Baden. Moeilijke keuze voor Arne, maar uiteindelijk werd het Szechenyi. We waren duidelijk niet de enigen die het slechte weer zo wilden omzeilen, maar Szechenyi is zo groot dat je altijd nog wel een stoombad of zwembad vindt waar je genoeg plaats hebt. Er zijn 15 binnenbaden, 10 saunas en 3 buitenzwembaden.

Maar zelfs met dit ene luie dagje en de goede ligging van ons appartement legden we in Boedapest nog heel wat kilometers af. Je kan nu eenmaal niet zeggen dat je in Boedapest geweest bent zonder het Kasteel en het Parlement gezien te hebben. Het park rond het kasteel is van 6uur ’s ochtends tot middernacht gratis te bezoeken. Je hebt er prachtig zicht op Pest en het is er gezellig wandelen. Helemaal boven kan je de andere toeristen natuurlijk niet ontwijken. Maar hier vind je tenminste nog een vrij plekje om zelf ook van het uitzicht te genieten zonder dat je in de rij moet staan om er bij te kunnen. Qua gebouw vonden wij het Parlement mooier. Op basis van de foto’s die je van Boedapest op het internet terug vindt, waren wij ook overtuigd dat het Parlement het Kasteel was en omgekeerd. Het begint een trend te worden, verkeerde gebouwen op de juiste plaats of juiste gebouwen op de verkeerde plaats!

Brug op weg naar Kasteel Boedapest
Parlement, niet het kasteel

Ook de Grote Markthal (Hongaars: Nagyvásárcsarnok) is een prachtgebouw. We vonden er heel veel verse groenten, fruit en vlees. Boven waren vooral veel souvenirstandjes; schaakspel of Hongaarse geheime doos iemand? 

We sloten onze tijd hier af met een bezoekje aan een ruine bar. We konden ons allebei niet echt inbeelden hoe dit er uit zag. Maar Szimpla Kert  was zalig. Je loopt een huis binnen. Denk je. Maar eigenlijk is dit een gang, met langs alle kanten mini barretjes (cocktail, gewoon, wijn, bier,…). Tussen de barretjes is het een wir war van zetels, stoelen, graffitikunst, lampjes, kunstige filmpjes en ruimtes waar live optredens doorgaan. We waren aangenaam verrast door de huidige versie van Balkanmuziek die we hier ontdekten. Bij het napraten op onze treinrit de volgende dag, bleek dat dit voor ons allebei het hoogtepunt was tot nu toe.

Volgende halte, na een treinrit van 6 uur: Zagreb!

Bratislava, de Praag van den Aldi.

Oké, mensen, niet beginnen haten op de titel, Bratislava was echt top!

Gisteren ruilden we het prachtige station van Praag in voor een iets minder elegante versie in Bratislava. Het contrast met het toeristische Praag kon niet groter zijn. Eerlijk toegegeven, onze eerste indruk van Bratislava was niet echt de beste. Aangekomen in het Mercure Centrum hotel waren we wel tevreden met onze Superior Room die we hadden geboekt. Toegang tot de Privilege Lounge, hoe cool klinkt dat? Wel buiten gratis water en wat fruit was daar ook niet echt veel aan. Tijd om de stad in te gaan? Goedkope cocktails, I’m in!

De volgende dag gingen we het rustig aan doen. Bratislava, waar zogezegd niet zoveel te zien was, zou onze rustige stop worden. Ons kennende kwamen we natuurlijk terug aan meer dan 22.000 stappen. Onze eerste stop zou een kasteel zijn. Devin Castle, een oude ruïne van een Keltische vesting dat terug dateerde van de 5e eeuw voor Christus. Prachtig, ik hou wel van ruïnes, ware het echter niet dat “Bratislava Castle” niet hetzelfde is als “Bratislava Devin Castle” en er bleek dus nog een tweede kasteel midden in Old Town van Bratislava te liggen. Nu, dit was alles behalve een ruïne, maar zeker de moeite waard.

Het was pas toen we ons een weg baanden door Old Town, dat we in contact kwamen met de pracht van deze stad. Het leek echt wel nog wat op Praag. Maar dan met een pak minder toeristen en niet elk gebouw was fancy. Daarnaast hing er een heel rustige sfeer waardoor we extra van de stad konden genieten. Onze eerste rustpauze hadden we ingelast in Five Points Coffee. We zijn beiden geen koffiedrinkers maar werden verliefd op hun lekkere homemade limonades.

We hadden de smaak te pakken. Het zou geen rustige dag worden, dat was al duidelijk. Na een fikse wandeling door de kronkelige straatjes van Old Town, de ene al wat smaller dan de andere, belandden we tegen de avond terug in het hotel.

’s Avonds was het tijd om een tip van Jens uit te proberen, “De tweede beste ribbekes ter wereld!”, zei hij. Toen ik het voorstelde aan Sanne was haar eerste reactie, “De tweede? Waarom de tweede, wat zijn de beste dan?”. Dat bleken de ribbetjes in het NH Hotel Gent te zijn. Niet echt de place to be voor ribben zou je denken, blijkbaar wel dus. Net zoals het bier van Westvleteren zijn ook deze ribbetjes schaars, enkel tijdens de Gentse feesten zijn ze te vinden. Nu moet ik wel zeggen, de ribben hier in Bratislava waren goed. Bedankt Jens!

Ik had Sanne beloofd om nog naar het Slavin War Memorial te wandelen. Nu hadden we dat ’s middags uitgesteld, maar belofte maakt schuld en we maakten er een avondwandeling van. Bergop. Lang. Ver. Maar het loonde. Het monument, dat veel makkelijker te vinden was geweest wanneer een zekere toerist het zonlicht aan zijn zijde had gehad, was prachtig. De verlichting maakte het helemaal af. Een aanrader om het te bezoeken wanneer het donker is.

Je had er ook een mooi uitzicht van Bratislava by night, waar de monumenten ’s nachts prachtig belicht zijn. De stad heeft misschien niet heel veel om mee te pronken, maar wat er is zetten ze goed in de verf. Terecht.

Bratislava Castle, niet Devin Castle

Morgen pakken we de trein richting Budapest. De afstanden die we daar gaan afwandelen zijn astronomisch, dus vanavond nog eens goed die voetjes masseren!

Een sprookje in Praag.

Na enkele dagen in Berlijn, pakten we onze zakken en rustten we uit op een 4-uur durende treinrit richting Praag. Reserveren, niet reserveren, waar kunnen we zitten? Geen idee, maar we hadden geluk en vonden plaats en hadden de mogelijkheid om onze kapot gewandelde voetjes even te laten rusten. Twee films, enkele chocolate chip cookies, en één licht te dure Budweiser later kwamen we aan in Praag. De stad van sprookjes? Zo blijkt uit onze reservering bij 7 Tales Suites.

We verbleven in de Cinderella Suite. Een schattig kamertje met een gigantisch bed, mooie badkamer, en zelfs een klein keukentje. Op onze tweede avond vonden we er zelfs een Tsjechische versie van Assepoester en na amper een uur zoeken naar ondertitels (en geluid) konden we eindelijk van deze antieke film genieten… op de achtergrond dan.

Net toegekomen in Praag, uitgehongerd, volgenden we onze oren en kwamen terecht in een Jazz Café met live muziek van twee sympathieke muzikanten. Er gaat niets boven eten bij wat muziek.

Muziek bij een gevulde maag.

Na het eten, vast beraden om op tijd in ons nest te kruipen besloten we toch nog even snel langs Black Angels Bar langs te gaan. We houden nu eenmaal van cocktails, en blijkbaar vonden we daar de beste van Praag. Ok, ze waren goed, maar we waren beiden teveel verwend van de magnifieke cocktails in de Curtain Club in Berlijn.  Wel geniaal, het was verboden om foto’s te nemen in de bar, dit zorgde voor een sfeer waar GSMs veel minder aanwezig waren. Na enkele cocktails, een geïmproviseerde versie van Better Together van de plaatselijke toetsenist (het was zijn eerste keer, we vergeven hem de foutjes), en een uitgebreide dosis huwelijkstips neergepend te hebben in het gastenboekje van de bar, kropen we (uiteraard veel te laat) ons bedje in.

De volgende dag, fris en monter, een hele dag rondtrekken in Praag. Onze voetjes helemaal nog niet gerecupereerd van de Berlijnse afstanden, maar desalniettemin met veel goesting richting het Kasteel van Praag.

Shit man, dit is geen kasteel meer, maar een volledige stad. Een kathedraal, basiliek, tientallen gebouwen, winkels, etc. Het deed ons wat denken aan Mont-Saint-Michel in Normandië. Maar even eerlijk… toerisme maakt toch wel veel kapot. Eind september, je denkt buiten seizoen, op een vrijdag (niet eens week-end), het zal er toch we redelijk rustig zijn… fat chance, het krioelde er van gespuis die toeristen moesten voorstellen. Niet alleen in het kasteel, je moest maar eens proberen om de Karlův most brug over te steken. Ik had zin om al die selfie nemende koppels of instagram bloggende dames over de rand te gooien… Ik had heimwee naar de Black Angels Bar, waar foto’s nemen verboden was. Oh, nog iets, hoeveel Aziatische koppels kunnen er in Praag trouwen op één dag? Verwachtten die echt dat ze hun trouwfoto’s kunnen nemen zonder toeristen op de foto? Na tien minuten proberen gingen ze toch ook rustigere oorden opzoeken. Nu genoeg geklaag en gezaag over de zondvloed aan toeristen. Het kasteel en de brug zijn prachtig, net zoals elk gebouw in Old Town (Praag I).

Morgen op ons gemakje nog wat ijverige toeristen ontwijken tijdens het verder verkennen van Old Town en daarna richting Bratislava. Iets in mezelf hoopt er wat tot rust te kunnen komen daar, maar waarschijnlijk zullen de dagen daar even gevuld zijn. Iets om naar uit te kijken zijn de tweede beste ribbekes in de wereld (met dank aan Jens).

 

 

 

Eerste stop. Berlijn.

Via Brussel-Zuid over Keulen, komen we op 26 september tegen 15u aan in het Bruisende Berlijn.

Na onze zakken af te zetten in ons aparthotel in de wijk Charlottenburg, trekken we er op uit. Een korte wandeling om iets te eten te zoeken. Denken we. Na een wandeling van een 45 minuten staan we bij de Brandenburger Tor. Hier vinden we dan toch wat eetgelegenheden. We besluiten om na ons eten even decadent te doen en vinden een cocktailbar aan de Potsdamer Platz die hier volledig aan voldoet.

In het Ritz-Carlton hotel bevindt zich “The Curtain Club“. Hier serveren ze echt de beste cocktails die we al gedronken hebben. Een deel van hun cocktails zijn gebaseerd op enkele exclusieve parfums. Je kiest eerst de geur die bij jou past, waarna zij je de bijhorende cocktail voorschotelen. We zouden het bij 1 cocktail laten. Dat worden er enkele meer.  Barvrouw Ina doet in ieder geval haar uiterste best om het ons helemaal naar onze wens te maken, onze hapjes worden stevig aangevuld. We sluiten de avond af met een wandeling langs het Holocaust monument.

Dag twee is goed gevuld. We starten met een stevig ontbijt en gaan dan naar de East Side Gallery aan de andere kant van Berlijn. Hier vind je een lang stuk van de muur en het gekende kunstwerk “De kus”. De andere kunstwerken vinden wij persoonlijk origineler en creatiever bedacht.

Volgende halte is het Computerspielemuseum. Retro tot virtual reality computergames dus! Die je ook nog eens echt kan spelen op originele consoles. Arne haalt er zijn beste “Dance Dance Revolution” moves bij (ja, er is beeldmateriaal!). Ik probeerde ook, maar faalde grandioos (geen beeldmateriaal).

Nog even Duits design ontdekken aan de Hackescher markt, iets kleins eten op de Alexanderplatz en dan mooi zicht op de Berliner Dom. Hier wachten we tot de mooie verlichting aanschiet voor we richting hotel terugkeren. Voetjes even laten rusten voor we op zoek gaan naar iets lekkers om te eten. Blijkbaar zitten we in de buurt van de Berlijnse zoo en de Gedächtniskirche. We worden nog getrakteerd op een mooi live optreden.

Onze laatste dag in Berlijn doen we iets erg oncitytrip-achtig: We bezoeken de zoo. We storen ons even aan enkele Franse toeristen die de beestjes uitdagen. Een van de gorilla’s weert zich goed en gooit tot tweemaal toe een dikke kluit aarde in hun richting.  Het exemplaar op de foto was iets rustiger, zij leek ons zwanger. De Berlijnse zoo is toch wat anders dan die bij ons, de dieren lijken vaak toch net iets meer plaats te hebben dan in de Zoo van Antwerpen.

Na dit bezoekje gaan we onze bagage ophalen en begeven we ons opnieuw richting station.

Praag, here we come!

 

Huwelijksreis door Oost-Europa

Dinsdagochtend 26 september, half 7.

Onze nieuwe trekrugzakken staan klaar aan de deur. Wij nemen nog snel afscheid van onze beestenboel en dan is het tijd om naar ons thuisstation te gaan. Onze trein vertrekt om 7u28 richting Brussel-Zuid en tegen dan zullen we min of meer uitgevogeld hebben hoe onze interrailpass werkt. We hebben een lange treinrit voor de boeg, maar we hebben er zin in!

Volg hier onze prachtige reis doorheen Berlijn, Praag, Bratislava, Budapest, Zagreb, Split, Dubrovnik en Kotor.